jane Blog > Jane’s Vredesboodschap voor 2015

PeaceDAy2015

21 september 2015. De internationale dag van de vrede vindt plaats in een wereld waar voor zovelen het concept van in vrede leven heel onwerkelijk moet lijken, als een verre droom. Iedereen moet, vooral op een dag als deze, stilstaan bij de mensen die in landen leven die verscheurd zijn door oorlog en geweld en bidden voor voor de mensen die hun huizen ontvluchten om aan de onbeschrijfelijke horror en dodelijke armoede te ontsnappen. Ik voel een grote dankbaarheid voor diegenen die actief meehelpen in deze vluchtelingencrisis en niet gewoon toekijken en hun handen in onschuld wassen. Ik ben dankbaar voor zij die de vermoeide, rouwende en wanhopige mensen verwelkomen en er hun huizen voor openstellen. Voor zij die hun deel willen bijdragen met voedseldonaties, tijd en geld.

Maandenlang zijn we getuige van de benarde situatie van honderden en duizenden vluchtelingen die Europa en de buurlanden binnenstromen. Voor de meeste mensen die deze ontbering op hun TV scherm waarnamen was het schokkend en tragisch om te zien, maar onwerkelijk. Het was een tragedie die te groot en te ver van hun bed was om te kunnen begrijpen. En dan was er dat ene beeld, dat uit duizenden beelden recht naar ons hart ging. Een klein Syrisch kind, de 3 jaar oude Aylan Kurdi, samen met zijn broer en moeder, verdronken in de Middellandse Zee. De foto toonde ons hoe het kleine lichaam heel teder uit het water werd gedragen. “De mensheid aangespoeld.” luidde de krantenkop. En de foto ging viraal. Aylan werd een symbool van de vluchtelingencrisis die Europa overspoelde. Plots werden we brutaal geconfronteerd met de realiteit van deze crisis. “Stel je eens voor dat het jouw kind was?” dachten de ouders.

Het zijn de verhalen van individuen die ons het meeste raken, die ons helpen te begrijpen dat deze vluchtelingen echte mensen met hoop en angst zijn. Het zijn deze verhalen die ons helpen voor te stellen hoe het moet zijn om zo’n ontreddering, terreur en hopeloosheid te kennen. Ze helpen ons om te begrijpen waarom iemand zijn leven en dat van zijn kinderen zou riskeren in de hoop veiligheid te vinden. En vrede. Laten we op deze dag dat de VN de vredesbel luidt in New York, nadenken, diep nadenken, of er iets is dat we kunnen doen om een verschil te maken. Want we kunnen de oplossing voor zo’n enorm probleem niet langer enkel in de handen van politici laten.

En terwijl we misschien zelf het geluk hebben om in vrede te kunnen leven, mogen we dit niet vanzelfsprekend vinden. We moeten eraan werken om de vrede in onze levens, in de gemeenschappen en in onze naties te behouden. Op deze internationale dag van de vrede hoop ik dat we allemaal even stilstaan bij de miljoenen mensen voor wie er vandaag geen vrede is. Voor wie er ook gisteren geen vrede was. Sommigen die deze verhalen horen of lezen begrijpen de benarde situatie van de vluchtelingen maar al te goed, omdat ze zelf ook het geweld ontvluchtten. Voor de rest onder ons, laat ons even de tijd nemen om ons voor te stellen dat we onszelf in een dergelijke situatie zouden bevinden. Stel je voor dat het niet de foto van kleine Aylan was die je zo raakte, maar een foto van je eigen kind of een kind dat je kent. En volg dan je hart.

Jane Goodall, Ph.D., DBE
Stichter van the Jane Goodall Institute en
VN-boodschapper van de vrede

Terug naar blog